فروهر( با گویش درست fra-vahr ) واژه ای پهلـــوی است که در پارسی باستان فرورتی ( fra-var-ti ) ، و در اوستــآ فره وشی ( fra-vashi ) آورده شده است .این واژه خود آمیـــخته از دو واژه ی فرا یا فره با آرش* ( Aresh ) پیش و ور با آرش ِ پوشانیدن ، نگاهبانی کردن و پناه بخشیدن است .
آنچنانکه در اوستا آمده است ، فروهـــر نیرویی است که اهورا مـــــزدا برای نگاهبانی از آفریدگان نیک ایزدی از آسمان فرو فرستاده است ؛ نیرویی که سراسر آفــرینش نیک از پرتو آن پایدار و بدان زنده است .
اهورا مـزدا ؛ پروردگار جهانیــــان ، پیش از آفـــرینش گیتی ، فروهـــر هر یک از آفریدگان را در جهــان مینوی زبرین بیافرید . پس به هنگام آفرینش هر چیز در جهان زیرین ، فر وهر آنرا برای نگاهبانی و پاسداشت او به این جهان ( زیرین ) فرو می فرستد . این فروهــر بر پایه آموزه های زرتشــت ، تا هنگام مرگ آن آفریده در جهان همراه او خواهد بود تا آن هنگام که با ز به نزد پرورد گـــار جهانیــان بازمی گردد . فروهر هر کس اگر چه پس از مرگ وی اورا رها کرده به سوی ایزد پاک خویش میشتابد ، اما هیچ گاه از یاد پیکر همزاد خویش رها نگشته و هر سال به گاه جشن فروردیــن ، که روز پیدایش هستی است ، به دیدار کالبد خویش میآید .
پی نوشت – همگونی ویژه ای میان آموزه ی ” فروهر” در دین زرتشت ( سده 6 و 7 پ. م ) با آموزه ی مثل ( با گویش mosol ) افلاتــون ( سده 4 و 5 پ. م ) دیده میشود . آیا این همسانی به ما چیزی نمی گوید ؟
———————————————————————–
